صحبت کردن از این که اسکار جایزه سیاسی است دیگر بی فایده است. شاید قبل تر ها جا داشت که درباره این مساله با کسی بحث کنیم ولی وقتی خود اسکاری ها، اهدای جایزه شان را به همسر رئیس جمهور آمریکا می سپرند و خود سیاسی بودن شان را داد می زنند، دیگر بحث کردن از سیاسی بودن اسکار زیاده گویی است.

صحبت کردن از محتوای آرگو هم شاید آن گونه که بعضی به نقدش می نشینند، جا نداشته باشد و یا شاید بهتر باشد بگوییم بماند برای اهالی نقد فیلم که تخصصی نقادی می کنند فیلم را. اگر چه آن قدر ضعیف بود که بتوان درباره ضعف هایش مفصلا نوشت اما نکته اصلی جای دیگری است.

بحث سر «آرگو» نیست. آرگو هم چندماه دیگر به فراموشی سپرده می شود. حتی بعید است آن قدر بفروشد که در لیست پرفروش های تاریخ جایی باز بکند. از نظر فنی هم که چیزی از مختصات یک اثر جاودانه را ندارد. نکته اصلی این جاست که چه می شود که «آرگو» اسکار می گیرد. فیلمی که به صریح ترین وجه ممکن فحش سیاسی می دهد. عامیانه بگوییم می شود این که دارد رو بازی می کند. پیام هایش را به راحت ترین و ابتدایی ترین روش ها منتقل می کند. ایرانی بد است همه چیزهایش. غیر از آن چند نفری که آمده اند ویزا بگیرند در سفارت آمریکا لابد برای فرار مغزها و آمریکایی ها خوب اند و مظلوم و قهرمان و وطن پرست و غیور که حتی اگر مسئولین شان هم دستور دهند باز هم جانشان را برای نجات چند هم وطن خود به خطر می اندازند و در مجموع ایرانی بد است و آمریکایی خوب. یعنی اگر می خواستند توضیح فیلم را جلوی اسمش بنویسند همین می شد ایرانی بد است و آمریکایی خوب. برای همین می توان گفت که به صریح ترین وجه ممکن فحش سیاسی می دهد این فیلم. و این تعجب آور است که اسکار به این فیلم جایزه اول خود را می دهد.

ایران هراسی چیز جدیدی نیست. بخواهیم اسم فیلم هایی که به ایران هراسی پرداخته اند را بشماریم، کم نیستند. اما وجهه بارز هالیوود همیشه این بوده است که هر مفهومی را که می خواهد به مخاطب القا کند، - چه آن پیام از نظر ما درست باشد چه نادرست – با روش های کاملا هنرمندانه به آن می پرداخته است. اگر اسکار به یک فیلم هنرمندانه ضد ایرانی حتی با همین موضوع تسخیر لانه جاسوسی، جایزه می داد، اصلا جای تعجب نبود که سیاسی بودن اسکار جای تعجب و شگفتی ندارد، اما وقتی اسکار می رسد به آرگو پیام های دیگری دارد.

تا به حال دعوای دو بچه را دیده اید؟ وقتی یک نفر که مثلا در حضور بقیه بچه ها یک کتک مفصل از طرف دعوا خورده است و به هر دری هم زده به در بسته خورده است، ناگهان قرمز می شود و همه انرژی اش را جمع می کند و با صدای بلند یک فحش –که از نظر خودش دیگر بدتر از آن وجود ندارد- نثار طرف مقابل می کند و بعد هم خیلی خوشحال می شود از این که توانسته است طرف مقابل را به اشد مجازات برساند.

داستان اسکار و جایزه دادن به آرگو هم مثل همین است. انگار هالیوود بعد از این همه فیلم ایران هراسی که بعضا بد هم نبوده است از نظر فنی، یک آرگو می سازد و بعد هم جایزه اسکار را هم می دهند به این فیلم فاخر و تازه برای این که قسمت فحش ماجرا کامل شود، همسر رئیس جمهور آمریکا یعنی یک شخصیت سیاسی با پیام های روشن را برای دادن جایزه به روی سن می آورند.

انگار کف گیر هالیوود بدجوری به ته دیگ خورده است که آرگو می شود فیلم برگزیده و این بی شک پیام خوبی است، البته اگر سازندگان امثال «یک خانواده محترم» از این پس در داخل این بار را بر دوش نگیرند...