اگر با ادبیات امام راحل (ره) آشنایی مختصری داشته باشیم و یا حتی سخنرانی ها و مکتوبات دهه شصت را تورقی کرده باشیم با واژه ای با فراوانی بالا بر می خوریم. «زالو صفت» از کلماتی بوده است که اگر چه کاربرد بسیاری در ادبیات آن موقع داشته ، اما این روزها جای خالی آن بسیار حس می شود تا بعضی را به این صفت دقیق توصیف کرد. «روحانیت متعهد، به خون سرمایه داران زالو صفت تشنه است و هرگز با آنان سرآشتی نداشته و نخواهد داشت. (منشور روحانیت حضرت امام ره)

سیدنا القائد(حفظه الله): «ما هرگز اجازه نمي‌دهيم سرمايه‌داران زالو صفت كه به خون حزب الله عزيز و محرومان و پابرهنگان تشنه‌اند با در اختيار گرفتن مقدرات اقتصادي در بدنه اين نظام مقدس و الهي نفوذ كنند. امروز اردوگاه استكبار براي انحراف انقلاب اسلامي تلاش مضاعفي به كار گرفته است، همه بايد هوشيار باشيم و بدانيم كه اقتصاد از سياست و فرهنگ جدايي ناپذير است.»(70/6/27)

آن روزها زالو صفت را برای سرمایه دارانی به کار می بردند که از موقعیت حساس و خطیر دوران دفاع مقدس بهره کامل می بردند و با احتکار و زد و بند و استفاده از انواع رانت ها، هم چون زالو که وقتی در بدن انسان قرار می گیرد، خون را تا جایی که بتواند می مکد، خون مردم مظلوم این مملکت را می مکیدند و شکم های خود را از این سرمایه های باطل هر روز بیشتر بزرگ می کردند. سرمایه دارانی که در دوران سازندگی با حفظ رویکرد زالو صفتانه خود، این بار با استفاده از امتیازات رسمی دولتی و با توجیه سازندگی و نیاز به ثروت سرمایه داران برای ساختن کشور، به صورت رسمی و قانونی خون مردم (که در ادبیات حضرت امام (ره) و دهه شصتی ها مستضعفین خوانده می شوند) را می مکیدند.

اما سال هاست که زالو صفت از ادبیات سیاسی و اجتماعی کشور ما خارج شده است و دیگر کمتر مورد استفاده قرار می گیرد. زالوصفتان دیروز سرمایه گذاران امروز بودند که دولت ها رسما خود را برای پیش برد کارهایشان نیازمند آن ها می دانستند و آن ها هم با حسن استفاده از این فرصت، با توجیه های مختلف وام های کلان از انواع و اقسام بانک های دولتی و خصوصی، گرفتند و هر کسی هم که می تواند برود و ازشان پس بگیرد.

دوباره این ایام زالوصفتان دیروز، صریح تر از همیشه و به سبک دهه شصت به ارتزاق از خون مردم مشغول شده اند. درست است که تحریم شده ایم آن هم به قول غربی ها به صورت فلج کننده. درست است که سوءمدیریت موج می زند در میان بسیاری از مسئولان رده بالای اجرایی اقتصادی. اما به همه این ها باید اضافه کرد تعداد زیاد زالوصفتانی را که خوب یاد گرفته اند خون خوردن را از زالو. آن هم خوردن خون مردم مستضعف را.

هر چه نگاه می کنم، می بینم جای زالو صفت خالی است در توصیف بعضی ها. شاید بعضی کلمات عمدا از ادبیات حذف می شوند و شاید هم سهوا. ولی زالوصفت، زالوصفت است چه سرمایه دار خوانده شود چه بازاری... کاش همه به آخرت اعتقاد داشتند.