داستان از قبل از نتایج رسمی انتخابات شروع شد. نتایج انتخاباتی که از مدت ها قبل همه انتظارش را می کشیدند ولی با چند روزی تاخیر اعلام شد. انتخاباتی که نتایجش قرار بود نشان دهد که بالاخره انقلاب های منطقه «بیداری اسلامی» است یا «بهار عربی» که نشان هم داد...

همه دنیا معترف اند که تاثیر جمهوری عربی مصر بر کشورهای عربی حقیقتی غیرقابل انکار است. برای همین است که نتایج انتخابات ریاست جمهوری اش هم برای همه دنیا مهم است و تاثیرگذار به خصوص بر کشورهایی که درگیر انقلاب هایی هستند که باید «بیداری اسلامی» اش خواند؛ انتخاب محمد مرسی هم همین را حکایت می کرد.

داستان از قبل از نتایج رسمی انتخابات شروع شد. داستان این که منتخب انقلاب مصر اولین سفر خارجی خود را به کدام کشور انجام می دهد. نه این که سفر خارجی اهمیت داشته باشد؛ بلکه همه آن را مصداقی می دانستند که بفهمند بالاخره با چه کسی طرف اند؟ اخوان المسلمینی که ده ها سال است یک جریان اپوزیسیون قوی در بسیاری از کشورهای عربی بوده است، حال که خود به قدرت نزدیک می شود راه به سوی کدام جهت بر می گزیند؟ رابطه اش با غرب چگونه است؟ آیا اسرائیل را به عنوان شریک کمپ دیویدی مصر نگه خواهد داشت؟ آیا مصر را مامن فلسطینی ها خواهد کرد؟ آیا گرایشات سلفی اخوانی ها را حفظ و تقویت خواهد کرد و در نتیجه به سعودی ها نزدیک خواهد شد؟ آیا او هم بیداری اسلامی را متاثر از انقلاب اسلامی ایران می داند و به جمهوری اسلامی نزدیک می شود؟ آیا ...

همین که اسلام گرا ها در انتخابات پیروز شدند برای آمریکا و اسرائیل زنگ خطری بزرگ بود ولی این زنگ خطر می تواند حداکثری یا حداقلی باشد. تبدیل شدن بیداری اسلامی در مصر به یک انقلاب اسلامی دیگر نهایت کابوس آن هاست و گرایش اسلام آمریکایی هم چون سعودی ها می تواند یک خبر خوش و تسکین دهنده برای مقامات صهیونیست باشد.

این جاست که داستان اولین سفر خارجی دکتر محمد مرسی شروع می شود؛ به عنوان اولین علامت و نشانه به دنیا در باب گرایشات دولت جدید مصر. «یاسر علی» سخنگوی ریاست جمهوری مصر قبل از اعلام نتایج انتخابات اعلام می کند که اولین سفر مرسی به عربستان سعودی خواهد بود. در داخل و خارج هم رسانه های بسیاری آن را پوشش می دهند و بیشتر تلاش می کنند تا از این طریق اثبات کنند که مرسی یک انقلابی از جنس انقلاب اسلامی ایران نیست و ... .

پس از اعلام نتایج انتخابات هم، بسیاری از کشورها تلاش کردند تا با پیام های تبریک خود این دعوت ها را ادامه دهند. اوباما از او دعوت کرد تا در سپتامبر برای شرکت در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل و دیدارهای دوجانبه به نیویورک برود. رئیس جمهور کشورمان در تماسی تلفنی ضمن تبریک از مرسی دعوت کرد تا اوایل شهریورماه برای شرکت در اجلاس غیرمتعهدها به تهران بیاید و سفیر عربستان در قاهره هم در دیدار با مرسی از او دعوت کرد تا این هفته برای انجام مناسک عمره و دیدارهای سیاسی به عربستان سفر کند. این جاست که مثلثی تشکیل می شود که قصد دارد تا مصر را به سوی خود فراخواند. مثلثی که یک راس آن ایالات متحده به عنوان نماینده استکبار حضور دارد. در یک راس آن سعودی ها اسلام آمریکایی را نمایندگی می کنند و راس دیگر را جمهوری اسلامی به عنوان اسلام انقلابی و ناب به تنهایی در برابر دو راس دیگر ایستاده است؛ دو راس دیگری که اگر چه در ظاهر تفاوت بسیاری دارند ولی در باطن یک هدف را دنبال می کنند.

***

مصر پس از انقلاب بیش از همه چیز به دنبال آن چیزی است که به تعبیر سیدنا القائد از اهداف اصلی انقلاب های منطقه است؛ یعنی عزت ملی و دوری از وابستگی. مصر انقلابی نشان داده است که اسلام گرا است و دیگر هیچ گاه – البته به شرط این که در برابر توطئه های شورای نظامی دوام بیاورد- به مصر وابسته زمان مبارک باز نخواهد گشت ولی انتظاری که بعضی نیز در داخل کشور دارند که رئیس جمهور اسلام گرای منتخب مردم انقلابی مصر بلافاصله پس از رئیس جمهور شدن در یک مصاحبه از انقلاب اسلامی ایران تعریف و تمجید کند و سفارت آمریکا را ببندد و کمپ دیوید را ظرف یک هفته لغو و صدور گاز به رژیم صهیونیستی را هم فورا تعطیل کند، قطعا انتظار بی جا و غیر معقولی است. محمد مرسی مسلمان هست، انقلابی هم هست ولی انتظار این که سیدحسن نصرالله باشد انتظار بی جایی است. مصر و به خصوص اخوان المسلمین از ابتدا رابطه نزدیکی با سعودی ها داشته اند و آمریکا هم نیز سال هاست که جایگاه خود را در مصر تثبیت کرده است. حال پس از انقلاب و موفقیت در اسقاط النظام و در حالی که هنوز ژنرال های ارتشی قدرت بسیار زیادی دارند، مردم مصر نیازمند احساس استقلال اند و هر گونه تلاش برای مصادره کردن انقلاب شان را مذموم می دانند و رد می کنند. دولت برخاسته از انقلاب امروز مصر نیازمند احترام متقابل است و به دنبال این است تا جایگاه رفیع مصر را بازیابی کند و این همان خواسته جمهوری اسلامی است. جمهوری اسلامی به مصر به عنوان یک رقیب استراتژیک منطقه ای نگاه نمی کند، بلکه این سرزمین تاریخی را سرزمینی غنی و موثر در جهان اسلام می داند که بایستی دوباره جایگاه خود را بیابد. بازیابی که نشانه های آن در همین چند روز دیده می شود و البته در عمل هم نباید طوری رفتار کرد که آن ها احساس کنند تا قصد مصادره انقلاب شان وجود دارد که البته حقیقتا چنین نیست. ممکن است محمد مرسی اولین سفر خود را به عربستان برود و اواخر شهریورماه هم به آمریکا سفر کند و در کنار این ها هم به عنوان اولین رئیس جمهور مصر به ایران سفر کند ولی به هیچ وجه اولین سفر خارجی بیانگر کلی سیاست خارجی دولت اسلام گرای مصر نخواهد بود؛ نشانه های سیاست خارجی را باید در صدور اولین دستورات انقلابی مرسی دید هم چون دستور بازگشایی کامل گذرگاه رفح.

***

انقلاب مصر مصادره شدنی نیست. انقلاب مصری ها اسلامی است و ضد صهیونیستی. آن هایی که باید بدانند خوب می دانند. مرسی شاید سید حسن نصرالله نباشد ولی قطعا برای صهیونیست ها و آمریکایی ها مبارک نیست.